Wiele osób, które trafiają do gabinetu, zadaje sobie bardzo podobne pytania: czy da się z tego wyjść? czy to kiedyś minie? czy będę jeszcze czuć się jak kiedyś? To naturalne, kiedy przez dłuższy czas żyje się z lękiem, bezsennością, napięciem, obniżonym nastrojem czy natrętnymi myślami, potrzeba jasnej odpowiedzi i nadziei

Sportowiec, który wymaga od siebie dużo, budzi szacunek. Ambicja, dyscyplina czy brak tolerancji na gorsze dni – wszyscy kojarzymy te cechy z mistrzostwem. I słusznie, bo wysokie standardy bywają warunkiem sukcesu. Problem zaczyna się gdzie indziej w pewnym momencie, gdzie te same zasady, które wcześniej napędzały, zaczynają działać na odwrót.

Smutek jest chyba jedną z tych emocji, od których najczęściej uciekamy. Kiedy jest nam smutno, chcemy jak najszybciej wrócić do normalności. Zająć czymś głowę. Nie myśleć. Nie czuć. Wziąć się w garść. W gabinecie często słyszę: „Nie wiem, dlaczego nie mogę się pozbierać, przecież minęło tyle czasu. Powinienem już funkcjonować

Po miesiącach lub latach restrykcji ciało zaczyna domagać się jedzenia w sposób, który wielu osobom w procesie leczenia wydaje się niezrozumiały, a wręcz przerażający. Głód staje się intensywny, uporczywy i trudny do zaspokojenia – nawet chwilę po posiłku. Zjawisko to ma nazwę: extreme hunger. Mimo że budzi ogromny niepokój i

„Nie dzieje się nic złego, a i tak się martwiꔄWiem, że wszystko jest w porządku, ale nie potrafię się uspokoić.”Wiele osób opisuje sytuacje, w których obiektywnie nic złego się nie dzieje, a mimo to odczuwają napięcie, niepokój lub ciągłe zamartwianie się. Martwią się o zdrowie, przyszłość, pracę, relacje czy finanse.

„Nie powinienem się tak złościć.” Wielu ludzi przychodzi na terapię z przekonaniem, że złość jest czymś złym, niebezpiecznym. Chcą się jej pozbyć, nauczyć się jej nie odczuwać lub sprawić, żeby w końcu zniknęła. Tymczasem emocja złości nie jest problemem. Problemem często bywa to, że nie rozumiemy, po co się pojawia